Yunanistan’da Türk Eserleri. Bir seyahatten Hatıralar sayfasının kaynağını görüntüle

Bu başlığı, daha çok, tahribattan kurtulabilmiş birkaç Türk eseri olarak adlandırmak doğru olurdu. Çünkü, kırk sene önce, yalnızca bir Türk şehri olarak görünenlerde bile, bir dereceye kadar doğal olarak kabul edilenler, zamanın etkisi ve Türk-İslami eserlere yönelik tahribat nedeniyle büyük ölçüde zarar görmüş ve bu eserlerin sayısı sayılabilecek kadar azalmıştır.


Geçen ay, fetih yıldönümü etkinlikleri kapsamında İstanbul Üniversitesi temsilcisi olarak, Atina'da Üniversite profesörleriyle temasta bulunmak ve bilimsel-kültürel iş birliğinin temellerini belirlemek üzere, bir heyet olarak Yunanistan'da bulunduğumuz esnada, Atina, Selanik ve Gümülcine'deki Türk eserlerine kısa bir göz atma fırsatı buldum ve bazı kitabeleri topladım ki, bu yazıda bunları sıralayacağım.


Ancak, bu vesileyle, fetih yıldönümü arifesinde Yunanistan'ın düşünce ve duyguları hakkında bazı izlenimleri paylaşmak ve gördüklerim ile duyduklarımdan biraz bahsetmek isterim. Bilgi okuyucularına, kutlama günlerinde medyada bazı yankılar bırakan bir konu üzerinde, bu törenler sürdükten sonra bile, Yunanistan'ın düşünce ve duygularına dair birkaç söz söyleme fırsatı buldum.


Bizans'ın çöküşü ve İstanbul'un Fatih tarafından fethi, bugün birincil olarak Türk milletini ilgilendiren ve ona şan ve şeref kazandıran, yeni ufuklar açan tarihi bir olaydır. İkincil olarak ise Rumluğun ve Yunanlılığın kaderine çeşitli şekillerde etki eden, tarihlerine yeni bir yaşam tarzı getiren ancak varlığını ve kimliğini koruyan bir olaydır. Bu bağlamda, tarafsız ve objektif bütün tarihçiler bu görüşte birleşirler. Bugünkü Yunanistan, öncelikle Doğu Roma İmparatorluğu olarak kurulan Bizans İmparatorluğu'nun çöküşü olayıyla ilgilenmesi, bu tarihi olayı kendi açısından yorumlayarak bazı sonuçlar çıkarması doğal bir durumdur. Yine aynı bağlamda, son Bizans İmparatoru ve savunucuları için düzenlenen anma törenleri, onların anılarını onurlandırmak açısından anlam kazanmaktadır.


İşte, Atina'da bulunmamızın diğer bir sebebi, üniversiteler arasında düzenlenecek merasimlerde bu tarihi hadisenin izahı ve anlamlandırılması sırasında bilimsel iş birliğinin gerçekleşmesine yardımcı olmak ve böylece bugünkü Türk-Yunan dostluğunun ve kader birliğinin güçlenmesine katkıda bulunmaktı. Bu konuda tam bir başarı elde edilememiş olabilir, belki de işe biraz geç başlanmış ve iki ülkenin genel kamuoyunun bu yönde hazır olmaması etkili olmuş olabilir. Ancak, İstanbul'un fethi ve Fatih'in Mora'yı fethi ile sona eren Osmanlı-Bizans mücadelesi, diğer bir ifadeyle Türk-Rum düşmanlığının, özellikle son 150 yıldır Avrupa büyük devletlerinin kışkırtması ve körüklemesiyle zaman zaman yüksek seviyelere ulaşan ve nihayetinde son ve kesin bir hesaplaşmayı zorunlu kılan gelişmelerin ardından, olayların bu iki Yakın Doğu milletini karşılıklı bir anlayış ve takdir etme aşamasına yönlendirdiği bir gerçektir. Bu, bugün her iki ülkenin aydın ve ileri görüşlü bireyleri ve büyük bir kitle tarafından kabul edilmiş bir gerçektir.


Diğer taraftan, Türk milletinin Balkanlar'daki birleştirici ve etkileyici tarihi misyonu, farklı biçimlerde devam etmek durumundadır. Bu misyonun ilk şartı, asırlar boyunca kendi içinde bir araya gelmiş milletleri, günümüz koşulları içinde iyi bir şekilde tanımak, onlarla dostluğu ve kültürel alanda iş birliğini güçlendirmektir. Bu yönde son zamanlarda olumlu adımlar atılmışsa da, daha yapılacak çok şey vardır. Ancak, bu çabaların tamamen karşılıklı olması ve tam bir güvene dayanması önemlidir. Bu nedenle, Atina'da gördüklerimiz bize memnuniyet verdiği kadar, Makedonya ve Batı Trakya'da gördüklerimiz bizi etkilemiş ve endişelendirmiştir. Yazımıza başlarken belirttiğimiz gibi, Yunanistan'daki Türk eserlerinin sürekli bir tahribata uğradığını ifade etmek, bu endişenin bir yansımasıdır. Üstelik hukuki ve ahlaki güvencelere rağmen, Batı Trakya'daki Türklerin durumu ve geleceği üzerine düşünmeye sevk eden ve bu bölgede yaşayan Türklerin, herkes tarafından arzu ve takdir edilen dostluğun güçlü atmosferi içinde, refah içinde ve medeni bir toplum olarak yaşamaları, ana vatandaki yirmi bir milyon Türk'ün güçlü bir dileği ve talebi olmalıdır.


Yunanistan, bugün, ilk okullarına kadar bir Kıbrıs meselesi olduğunu sokmuşsa, Türkiye için de Garbi Trakya Türklüğünün varlığı, refahı ve saadeti meselesi günün davasıdır ve bu konu, ihtiyaç halinde belirgin bir şekilde ortaya konmalıdır. Bu gerçeği göz ardı etmek ve bu konudan kaçınmak, Türk milletinin ve toplumunun hayati çıkarlarını anlamamak, yukarıda işaret ettiğimiz tarihi görevini tam ve bilinçli bir şekilde kavramamak anlamına gelir. Şu anda sadece kayıt ve durumun iyileşme yönünde hızlı adımlar attığını görmek ümidiyle bu gerçeği ifade ediyoruz. Bu girişten sonra, asıl konumuz olan Atina, Selanik ve Gümülcine'deki bazı Türk eserlerine ve bu eserlerin kitabelerine odaklanacağız:


Evliya Çelebi'nin XVII. yüzyıl ortalarında üç Müslüman mahallesinde dört cami, yedi mescit, bir medrese, üç hamam ve iki tekke ile birçok sübyan mektebinin bulunduğunu belirttiği Atina'da, günümüzde hala ayakta olan ve diğeri Tezyini Sanatlar Müzesi'ne dönüştürülen iki cami bulunmaktadır. Her ikisi de Akropol'ün kuzey eteğinde ve Platea Monastra adlı meydanın civarındadır. Evliya Çelebi'nin uzun uzadıya anlattığı Kale Camii ve yine aynı bölgede bahsettiği Bey Camii, Hacı Ali Camii ve Eski Camii bugün mevcut değildir. Ancak, son zamanlarda onarılarak eski Mısır Kralı Faruk'a hediye edilen, ancak şu anda kapalı ve bakımsız duran caminin Eski Camii olması muhtemeldir; zira fethi takiben kurulduğuna dair rivayet bu durumu doğrulamaktadır. Diğer cami ise muhtemelen XVIII. yüzyılda inşa edilmiş bir yapı olup, XVII. yüzyıl ortalarında mevcudiyeti bilinen camilerden hiçbiriyle ilgisi yoktur. Caminin üzerindeki kitabeden, banisinin Mustafa Ağa adında birisi olduğu anlaşılmaktadır. Bu kişinin ya kale dizdarı ya da yine Evliya Çelebi'nin bahsettiği muhtesip ağası, haraç ağası, şehir subaşısı gibi bir görevde bulunması muhtemeldir. Kitabede şu ifadeler yer almaktadır:

<blockquote>Essela ey abidan - ı dergah - i Rabbülenam 

Essela ey salikan - ı darüsselam 

Mustafa Ağa ibadet babını fetheyledi 

Sad hozaran aferin ana ki koydu niknam 


Ola cari ta beruz rüztahiz işbu eser 

Hak Teala du cihanda etsin anı şadkam 

Geldi üç sühanver dediler tarihini 

Cami - i nur u safay - ı Mustafadır bu makam 

1177 (1763)</blockquote>Selanik'te görebildiğim ve kitabesi bulunup da bugün tekrar kiliseye çevrilen önemli bir Türk eseri Hortac Camii'dir (Hagios Gyorgios Kilisesi). Başlangıçta bir Roma tapınağı olan bu yapı daha sonra St. George adına kiliseye dönüştürülmüş, büyük bir kubbe eklenmiş ve inşa edilmiştir. Fetih sonrasında bir süre Hristiyanlara bırakılarak bu durumda kalmıştır. Daha sonra, XVI. yüzyılın sonlarında Selanik yakınlarındaki Hortaç köyü sakinlerinden ve tarikat mensubu Şeyh Süleyman Efendi adlı bir zat, bu kilisenin yanında bir zaviye kurmuş ve Koca Sinan Paşa tarafından 998 (1588) yılında camiye çevrilmiş ve bu şeyhin adına izafe edilmiştir. Evliya Çelebi, burayı uzun uzun tasvir etmiş ve Hortaç Sultan Camii olarak adlandırmıştır. Bu yerin camiye dönüştürülmesini biraz farklı bir şekilde anlatarak, Şeyh'in bir gün Padişahın fermanını alarak bütün dervişleriyle birlikte tevhit ve tekbirlerle hücum ettiği, kiliseyi rahiplerden alarak camiye çevirdiği şeklinde bir hikayeyi aktarmaktadır.

Ancak, Evliya Çelebi'nin kaydettiği cami kapısındaki kitabe, şu anda gördüğümüzden biraz farklıdır. Orijinal kitabenin, caminin tekrar kiliseye çevrilmesi sırasında silindiği ve daha sonra Yunan hükümeti tarafından Türkiye'ye bir jest olarak cami olarak restore edildiğinde tekrar yerine konduğu anlaşılmaktadır. Bu süreçte bu farklılık ortaya çıkmış olabilir. Bugünkü kitabe şöyledir:

<blockquote>Bunun fethine sa´y ve himmet etti Şeyh Hortaci 

Tarik - i Hakda avn - i hadi ile mühtedi iken 

Bu deyr - i köhne la - şek ehli islam mabedi oldu 

Kılıncıyla bu mabedde imam - ı mukteda oldu 

999</blockquote>Gerçekten de, Başvekil Menderes'in geçen sene Selanik ziyareti sırasında Makedonya Umumi Valisi, Hortaç Camii'nin - ki yanında yıkık minaresi hala durmaktadır - camiye çevrileceği konusunda bir vaatte bulunmuştu. Ancak, sonradan yerel basının güçlü tepkisi üzerine bu karardan vazgeçildi. Şu anda bu yapı Bizans Müzesi olarak kullanılmaktadır. Camiin yanında iki büyük mezar bulunmaktadır, ancak mezar taşları kitabesizdir. Bu mezarların Şeyh Hortacı ve halifesi olduğuna dair bir rivayet bulunmaktadır. Ayrıca, Türk dönemine ait birçok mezar taşı burada toplanmıştır. Bu mezar taşlarından biri Şeyhülislam İshak Efendi Zade Selanik Kadısı Ali Efendi'ye aittir (XVIII. asır).

Selanik'te imha ve tahripten kurtulmuş diğer bir Türk eseri de, minaresi yıkılmış olsa da, Yeni Camii'dir. Abdülhamit II tarafından yaptırılan caminin sol tarafında bir güneş saati duvara yerleştirilmiş ve yanına da "Manastır Mekteb-i İdadii Askeri Şahane Müdürü Bursavi Ali Sulhi 1319" ibaresi yazılmıştır. Günümüzde bu yapı müze olarak korunmaktadır. Cami avlusunda Roma, Helen ve Bizans dönemlerine ait heykeller, lahitleer ve kitabeler bulunmaktadır. Gelecek yazımızda Gümülcine´den bahsedeceğiz.